Θέρος

 Ίσως γράψω 

Ένα βράδυ 

Όταν έξω η άσφαλτος θα καίει 

Και όλα τα μονοπάτια 

Θα λιώνουν υπό την καταιγιστική δύναμη εκείνης λάβας 

Φτιαγμένης από ανθρώπινο χέρι 

Ίσως φωνάξω 

Όταν ο ουρανός θα είναι πλέον ξάστερος

Και το σκοτεινό μπλε 

Θα πιέζει το στομάχι μου μέχρι να ξεζουμίσει 

Την πιο απόκρυφη κραυγή μου

Ίσως γελάσω 

Όταν εκείνο το βράδυ ξημερώσει 

Και η αλμύρα των ματιών μου

Στεγνή και ξεραμενη στα μάγουλά μου

Θα τραβάει από τις άκρες τα χείλη μου

Μέχρι το άσπρο φως να μη βρίσκει σκοτάδι να χωθεί