Φενάκη

 Ξεκινώ το σκάψιμο

Αφετηρία η πρώτη στρώση

Εκείνη που μισώ να αντικρίζω

Αυτή που δεν μπορώ να πετάξω από πάνω μου

Φτάνω στο λευκό του φωσφόρου και του ασβέστη 

Λευκό θρυμματισμένο και δεμένο στραβά

Το ξύνω μήπως το μεταμορφώσω

Σε κάτι που θα αντέχω να ντύνω

Θρύψαλα μνήμης 

Ενθύμια καταχωνιασμένα ανάμεσα 

στην απέχθεια και την προσπάθεια•

Τα μαζεύω και τα στοιχίζω

Μου ματώνουν τα ακροδάχτυλα από την αρχή

Οι σταγόνες αναμειγνύονται με αλάτι

Σκληραίνουν ώσπου να γίνουν πέτρες

Πληγώνουν τις γραμμές στην παλάμη μου

Με τραβούν από τον λαιμό