Χέρια σαν σκουριασμένα σίδερα 

Κόλλησαν στο άνοιγμα 

Δε ρέει τίποτα στις κλειδώσεις 

Μόνο ξεχύνονται από μέσα 

Όσα δεν πρόλαβα να σφίξω 

-ή δεν μπόρεσα•

Τα ζεστά ακροδάχτυλα

Καίνε την σάρκα μου

Τα αιχμηρά νύχια 

Γατζώνονται στις πληγές και σκίζουν

Κομμάτια σκορπίζομαι στο έδαφος 

Να φάνε όσοι θέλουν να θυμούνται 

 Αποστρέφω το βλέμμα μου

Να μη με αντικρίσω με απέχθεια 

Βλέπω τις πληγές που έχουν εξαφανιστεί 

Ακόμα να μου τρώνε το δέρμα 

Κι όσο προσπαθώ να τις πετάξω 

Με βλέπεις να σκίζω την σάρκα μου 

Να γεμίζω τα νύχια μου με αίμα 

Για όσα σταμάτησαν να πονάνε από καιρό 

Αυτά που δεν πρόφτασα να ζήσω•

Ωδή στο τέλος

 Πατώ στις μύτες 

Το τελευταίο βήμα συναντά το πρώτο

Η αρχή είναι πάντα το ίδιο δύσκολη 

Στη μέση,

Τα βήματά μου είναι αμέτρητα 

Χόρευα, για να ξεγελάσω την σφαίρα 

Ασθμαίνοντας- για να την σπάσω 

Όταν ξεφεύγω από τη γραμμικότητα 

Δεν ξέρω πού να πατήσω

Καταλήγω πίσω 

Στην ίδια διαδρομή

-πάντα ξέρω το τέλος*

Ο αγώνας για το τέρμα 

Φτάνει μόνο στην ίδια του την αρχή 

Ξανά και ξανά 

Και ξανά 

Σημειώνω την επιστροφή με αίμα 

Εαυτού

Κάθομαι στην προβλήτα 

Βλέπω το χάος να κολυμπά 

Με τα πόδια στον αέρα

Που σφυρίζει στις ρωγμές 

Ότι έρχεται το αλάτι 

 Το νερό που λαμπυρίζει

Ονειρεύεται την αντίσταση 

Στο μπλε

Άπνοια

 Ξεριζώνω τις βλεφαρίδες μου

Εξαρθρώνω τους συνδέσμους 

Θρυμματίζω τα οστά 

Τραβώ το δέρμα μου να ξεκολλήσει 

Όλα με τα ίδια μου τα χέρια 

Ξετρυπώνει μια ιαχή 

Εγκαταλείπει τα χαρακώματα

Τις κρυψώνες ανάμεσα στον πόνο 

Η ανάσα είναι κραυγή 

Ούτε εκείνη χώρεσε 

Σβήνω τη φλόγα 

Το τελευταίο φως ήταν ψευδαίσθηση 

Δεν ακούω τον απόηχο 

Ο αέρας δεν έφτασε ποτέ 

Θέρος

 Ίσως γράψω 

Ένα βράδυ 

Όταν έξω η άσφαλτος θα καίει 

Και όλα τα μονοπάτια 

Θα λιώνουν υπό την καταιγιστική δύναμη εκείνης λάβας 

Φτιαγμένης από ανθρώπινο χέρι 

Ίσως φωνάξω 

Όταν ο ουρανός θα είναι πλέον ξάστερος

Και το σκοτεινό μπλε 

Θα πιέζει το στομάχι μου μέχρι να ξεζουμίσει 

Την πιο απόκρυφη κραυγή μου

Ίσως γελάσω 

Όταν εκείνο το βράδυ ξημερώσει 

Και η αλμύρα των ματιών μου

Στεγνή και ξεραμενη στα μάγουλά μου

Θα τραβάει από τις άκρες τα χείλη μου

Μέχρι το άσπρο φως να μη βρίσκει σκοτάδι να χωθεί 

Ρήγμα

 Τυλιγμένο σε ένα κουκούλι

Ζεστό και αποπνικτικό 

Κάθε μέρα με σφίγγει περισσότερο 

Μου κλέβει τον αέρα-

Στενεύει η ζωτικότητα 

Ανασαίνω βαριά και δύσκολα,

Κάποιες φορές•

Άλλες ξεχνώ 

Στιγμιαία και παροδικά 

Ή ίσως θυμάμαι:

Για να διασχίσω τις λίμνες που ξεχύνονται από μέσα μου

Για να μην πνιγώ πριν δω την όχθη

Πρέπει

Να αφήσω το φορτίο που με βουλιάζει-

Να μου δώσω μια ευκαιρία 

Πώς γδύνεσαι από την ιδέα ότι το φορτίο είσαι εσύ;

Πώς αδειάζεις τα χέρια σου για να κρατήσουν κάτι άλλο;

Και όταν βουλιάξεις και πνιγείς

Εκείνο που θα μείνει να επιπλέει

-σαν επιβεβαίωση ότι υπήρξες-

Θα είναι το φορτίο σου που άφησες στους άλλους