Αφετηρίες

Ποτέ δε με κοιτάς από τον τόπο που στέκομαι εγώ 

H προσωρινότητα της αγάπης.
Το αδιέξοδο, θα μου πεις, μπορεί να εξαφανιστεί αν αποφασίσεις να το κατεδαφίσεις.
Όμως, συνηθισμένες πια οι παράπλευρες απώλειες.

Λίγα χάσαμε ως τώρα;
Ρίξαμε τα τείχη, αλλά ξεχάσαμε να κοιτάξουμε πίσω.
Μια λέξη, ένα αίσθημα, μια ανάμνηση
Και πλέον σηκώνω τα συντρίμμια για να σε βλέπω να απομακρύνεσαι -
Μου φαίνεται καλύτερο από το να μη σε βλέπω καθόλου.
Μα κάθε φορά που κλεφτά κοιτάζεις πάνω από τον λωμο σου, το τείχος που προσπαθώ να ξαναχτίσω
-εξαιτίας μου έπεσε άλλωστε-
Με πλακώνει από την αρχή.
Και εγώ, σα να μην πόνεσα ποτέ
- ή σα να μη σταμάτησα ποτέ να πονάω -
τρέχω να προλάβω το βλέμμα σου ανάμεσα στα χαλάσματα.